Mostrando entradas con la etiqueta Miniatura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Miniatura. Mostrar todas las entradas

jueves, 7 de junio de 2012

Ratzinger - Compañero de nuestra vida


¿Qué nación hay tan grande
que tenga dioses tan cercanos a ella
como lo está de nosotros el Señor nuestro Dios
siempre que le invocamos?


Deuteronomio 4,7



"Dios en la Eucaristía llega a ser realmente compañero de nuestra vida. Se hizo carne, para poder ser pan. Se ha introducido en el «fruto de la tierra y del trabajo del hombre»; se ha puesto en nuestras manos y se ha introducido en nuestro corazón. Dios no es el gran desconocido, al que sólo podemos confusamente vislumbrar. Nosotros no hemos de temer, como los gentiles, que él tal vez sea caprichoso o cruel, demasiado grande o demasiado lejano para escuchar a los hombres. Él está ahí y nosotros sabemos siempre dónde podemos encontrarlo, dónde se deja encontrar y nos espera. Hoy nos debe penetrar de nuevo en el alma esto: Dios está cerca de nosotros. Dios nos conoce. Dios nos espera en Jesucristo, presente en el santo sacramento. ¡No le hagamos esperar en vano! No pasemos de largo ante lo más importante y grandioso que se nos ha ofrecido en nuestra vida, debido a nuestra distracción y a nuestra pereza. Con esta lectura de hoy hemos de dejarnos recordar de nuevo el misterio admirable que esconden los muros de nuestros templos. No pasemos descuidadamente de largo por ellos. Tomémonos también algún tiempo durante la semana, entremos al pasar y permanezcamos un momento ante el Señor, que está tan cerca. Nuestras iglesias no deberían ser durante el día casas muertas, que están ahí, vacías y aparentemente sin ninguna finalidad. Siempre sale de dentro de ellas una invitación de Jesucristo. Siempre habita en ellas esa santa vecindad nuestra, que siempre nos está llamando e invitando. Lo más hermoso de las iglesias católicas es justamente que en ellas siempre hay liturgia, porque en ellas siempre permanece la presencia eucarística del Señor.

Y una segunda cosa: no olvidemos nunca que el domingo es el día del Señor. Y no es capricho de la Iglesia que reclame de nosotros la asistencia a la misa dominical; no se trata de una obligación impuesta desde fuera, sino que participar con el Señor de la reunión pascual, del misterio pascual, es el derecho regio de los cristianos. El Señor convirtió el primer día de la semana en su día, en el cual él viene hasta nosotros, pone la mesa para nosotros y nos invita a llegarnos a él. Del fragmento del Antiguo Testamento que hoy nos ocupa deducimos que los israelitas consideraron la cercanía de Dios no como una carga, sino como la razón de su orgullo y de su alegría. De hecho la reunión dominical con el Señor no es una carga, sino gracia, regalo, que ilumina toda la semana; y nos engañamos a nosotros mismos si nos privamos de ella."

Joseph Ratzinger



jueves, 24 de mayo de 2012

The Book of Kells - Madonna and Child /
Cú Chuimne Sapiens - Hymnum in laudem S. Mariæ

Turning darkness into light (III)


Cantemus in omni die concinnantes uarie
conclamantes Deo dignum ymnum Sancte Marie.
Bis per chorum hinc et inde conlaudemus Mariam
ut uox pulset omnem aurem per laudem uicariam.
Maria de tribu Iuda Summi mater Domini
oportunam dedit curam egrotanti homini.
Gabriel aduexit Verbum sinu prius Paterno
quod conceptum et susceptum in utero materno.
Hec est summa, hec est sancta uirgo uenerabilis,
que ex fide non recessit sed exstetit stabilis.
Huic matri nec inuenta ante nec post similis
nec de prole fuit plane humane originis.
Per mulierem et lignum mundus prius periit;
per mulieris uirtutem ad salutem rediit.
Maria mater miranda Patrem suum edidit
per quem aqua late lotus totus mundus credidit.
Hec concepit margaritam — non sunt uana somnia —
pro qua sani Christiani uendunt sua omnia.
Tunicam per totum textam Christi mater fecerat
que peracta Christi morte sorte statim steterat.
Induamus arma lucis loricam et galiam
ut simus Deo perfecti suscepti per Mariam.
Amen Amen adiuramus merita puerpere
ut non possit flamma pire nos dire decerpere.
Christi nomen inuocamus angelis sub testibus
ut fruamur et scribamur litteris celestibus.
Sancte Marie meritum
imploramus dignissimum.
ut mereamur solium
habitare altissimum.
Amen.

Cú Chuimne sapiens, Hymnum in laudem S. Mariæ (s. VIII)



lunes, 21 de mayo de 2012

von Bingen - El claror infinito

Turning darkness into light (II)


“Percibí que en el claror que he descrito había un claror mucho mayor e infinito. Traté de observarlo, pero el resplandor de su fulgor fue tan deslumbrante que no fui capaz de verlo bien ni tampoco ver nada de lo que en él se encontraba. Sin embargo pude entender que en él estaba toda la belleza de todos los adornos, las delicias de las delicias, los gozos de los gozos de la más completa beatitud en medida tal que ni el ojo del hombre ha podido nunca ver, ni el oído ha podido oír, ni el corazón ha podido alcanzar, mientras los hombres estén en su cuerpo frágil y corruptible. Por lo cual había delante de mí una especie de sello, por el que me fueron ocultados gozos más numerosos y todavía mucho más grandes que los precedentes que yo había visto. Y mi vista quedó deslumbrada. Y por el Espíritu viviente vi y entendí esto. Y de la luz viviente que he descrito, de nuevo oí una voz que me dijo: «Los gozos que ves son verdaderos, y son tal como los ves y también hay más».”

Hildegard von Bingen, Liber Vitæ Meritorum, VI XXXI



martes, 15 de mayo de 2012

jueves, 10 de mayo de 2012

Brown - Pangur Bán: Celtic art

I and Pangur Bán, my cat • 'Tis a like task we are at;
Hunting mice is his delight • Hunting words I sit all night.


Denis Brown, Pangur Bán: Celtic art
A traditional yet contemporary rendering of a 9th century Irish poem

[Texto original] [Traducción inglesa] [Traducción castellana]



Messe ocus Pangur bán (luath 9ú haois)



Leagan sa Sean-Ghaeilge

Messe ocus Pangur Bán

Messe ocus Pangur bán,
cechtar nathar fria shaindán:
bíth a menmasam fri seilgg,
mu menma céin im shaincheirdd.

Caraimse fos, ferr cach clú
oc mu lebrán, léir ingnu;
ní foirmtech frimm Pangur bán:
caraid cesin a maccdán.

Ó ru biam, scél cen scís,
innar tegdais, ar n-óendís,
táithiunn, díchríchide clius,
ní fris tarddam ar n-áthius.

Gnáth, húaraib, ar gressaib gal
glenaid luch inna línsam;
os mé, du-fuit im lín chéin
dliged ndoraid cu ndronchéill.

Fúachaidsem fri frega fál
a rosc, a nglése comlán;
fúachimm chéin fri fégi fis
mu rosc réil, cesu imdis.

Fáelidsem cu ndéne dul
hi nglen luch inna gérchrub;
hi tucu cheist ndoraid ndil
os mé chene am fáelid.

Cia beimmi a-min nach ré
ní derban cách a chéle:
maith la cechtar nár a dán;
subaigthius a óenurán.

Hé fesin as choimsid dáu
in muid du-ngní cach óenláu;
du thabairt doraid du glé
for mu mud céin am messe.

Leagán nua-Ghaeilge le Mícheál Rhodes

Mise agus Pangur bán

Mise agus Pangur bán,
ceachtar againn lena shan-dhán:
bíonn a mheanma-san le seilg,
mo mheanma féin i mo shain-cheird.

Caraimse fos, fearr gach clú
ag mo leabhrán, ag tuiscint go dícheallach;
níl sé formadach liom, Pangur bán:
carann sé féin a mhac-dhán.

Nuair a bhímid, scéal gan scís,
inár teach, sinn araon go haonarach,
tá cluiche éigríochta againn,
rud a dtugaimid ár mbeartaíocht dó.

De ghnáth, ar uairantaibh, tar éis greasaibh galacha
gleanann luch ina líon-san;
agus mé, titeann i mo líon féin
dlí doraidh is deacair a thuiscint.

Greamaíonn sé i bhfraigh fáil
a rosc geal comhlán;
greamaím féin i bhféighe an fheasa
mo rosc réil, cé go bhfuil sé an-lag.

Tá áthas air a dhul go tapa
nuair a ghleanann luch ina chrúb ghéar;
nuair a thugaim ceist dhoraidh dhil
tá áthas ormsa féin.

Cé go mbeimis go deimhin ar uaireantaibh
ní bhodhraímid a chéile:
is maith le ceachtar a dhán;
subhaigh gach aon fúthu.

Is é féin máistir dó
na hoibre a dheineann sé gach aon lá;
a thabhairt doraidh do shoiléireacht
is í m obair féin.



[Traducción inglesa] [versión de D. Brown] [Traducción castellana]



Pangur Bán: The Scholar and the Cat (early 9th century) -
English translation by Robin Flower



      Messe ocus Pangur Bán
Messe ocus Pangur bán,
cechtar nathar fria shaindán:
bíth a menmasam fri seilgg,
mu menma céin im shaincheirdd.

Caraimse fos, ferr cach clú
oc mu lebrán, léir ingnu;
ní foirmtech frimm Pangur bán:
caraid cesin a maccdán.

Ó ru biam, scél cen scís,
innar tegdais, ar n-óendís,
táithiunn, díchríchide clius,
ní fris tarddam ar n-áthius.

Gnáth, húaraib, ar gressaib gal
glenaid luch inna línsam;
os mé, du-fuit im lín chéin
dliged ndoraid cu ndronchéill.

Fúachaidsem fri frega fál
a rosc, a nglése comlán;
fúachimm chéin fri fégi fis
mu rosc réil, cesu imdis.

Fáelidsem cu ndéne dul
hi nglen luch inna gérchrub;
hi tucu cheist ndoraid ndil
os mé chene am fáelid.

Cia beimmi a-min nach ré
ní derban cách a chéle:
maith la cechtar nár a dán;
subaigthius a óenurán.

Hé fesin as choimsid dáu
in muid du-ngní cach óenláu;
du thabairt doraid du glé
for mu mud céin am messe.


The Scholar and the Cat
I and Pangur Bán, my cat
'Tis a like task we are at;
Hunting mice is his delight
Hunting words I sit all night.

Better far than praise of men
'Tis to sit with book and pen;
Pangur bears me no ill will,
He too plies his simple skill.

'Tis a merry thing to see
At our tasks how glad are we,
When at home we sit and find
Entertainment to our mind.

Oftentimes a mouse will stray
In the hero Pangur's way:
Oftentimes my keen thought set
Takes a meaning in its net.

'Gainst the wall he sets his eye
Full and fierce and sharp and sly;
'Gainst the wall of knowledge I
All my little wisdom try.

When a mouse darts from its den,
O how glad is Pangur then!
O what gladness do I prove
When I solve the doubts I love!

So in peace our tasks we ply,
Pangur Bán, my cat, and I;
In our arts we find our bliss,
I have mine and he has his.

Practice every day has made
Pangur perfect in his trade;
I get wisdom day and night
Turning darkness into light.

Translated by Robin Flower
[Traducción al irlandés moderno] [versión de D. Brown] [Traducción castellana]


  • Robin Flower (1881–1946): en Internet.
  • Otras traducciones al inglés: James Marchand, Seamus Heaney, Frank O'Connor y Eavan Boland.
  • The Book of Kells (ca 800), Ms. 58 (A.16), fol. 48r [detalle].
    "The disc being nibbled by the mice ... stands for both the eucharist and the moon, symbols for the mystical body of Christ. The moon is also a reference to Christ's resurrection. The cats which have caught the two mice holding the wafer/moon [see the "Chi-Rho page"] would be creatures familiar to the monks. But they also may have reminded them of St Augustine's reference to the cross as the devil's mousetrap, Christ's death being the bait by which the devil was caught. Relating the Chi/cross to the mousetrap and the cats to the act of ensnarement would express the mystery of the Incarnation and Resurrection which was completed through disguises and the deception of the devil." (Michael W. Herren - Shirley Ann Brown, Christ in Celtic Christianity: Britain and Ireland from the fifth to the tenth century, The Boydell Press, Woodbridge 2002, p. 230).
    No obstante las razones que anteceden (p. 229s),
    resulta forzado ver aquí el simbolismo de la luna:
    oblea y luna no son intercambiables, porque el pan
    eucarístico no es considerado un mero símbolo,
    sino un símbolo sacramental [ver aquí].

Pangur Bán (ppo. s. IX) -
Cuatro traducciones al castellano (1/2)



    Yo y mi gato Pangur Bán
Yo y mi gato Pangur Bán
Seguimos parejo plan;
Mientras él caza ratones
Cazo yo las emociones.

Lejos del loor mundano
siéntome, lápiz en mano;
Pangur mira y, sin rencor,
Pone en obra su labor.

¡Cuán gozoso vernos es
disfrutando del placer,
cada uno en el hogar
con su deleite y solaz!

A menudo un ratón pasa
ante Pangur, y lo caza;
una palabra a menudo
en la red cae, y la anudo.

Frente al muro, la mirada
fija él feroz, descarnada;
frente al muro del saber
templo yo mi parecer.

¡Para el gato, qué gentil
si un ratón deja el cubil!
¡Para mi, qué regocijo
si alguna duda corrijo!

En la casa, sin boato,
yo y Pangur Bán, mi gato,
cada uno por su parte
afinamos nuestras artes.


...





Yo y Pangur Bán, mi gato
Solemos yo y Pangur Bán, mi gato,
en lo mismo los dos pasar el rato:
cazar ratones es su diversión,
cazar más bien palabras mi pasión.

Es preferible a todo aplauso humano
sentarse con papel y pluma en mano;
y Pángur no me mira con rencor,
siendo él también sencillo cazador.


...



Frecuentemente, un ratoncillo errante
cruza el camino de mi gato andante;
alguna idea más, frecuentemente,
coge en sus redes mi afilada mente.

Vigila el muro con sus ojos vivos,
redondos, maliciosos, agresivos;
escudriñando el muro del saber,
mi poca comprensión busco extender.


...




...



Día tras día, a Pangur su ejercicio
lo ha hecho ya perfecto en el oficio;
yo noche y día alcanzo más verdad,
trocando en clara luz la oscuridad.

Del folleto sobre la muestra permanente
The Book of Kells en el Trinity College (Dublín)



[Texto original] [Otras traducciones al castellano] [Traducción inglesa]




Estas traducciones, las más difundidas en la red,
aparecen siempre incompletas respecto al texto original.

Pangur Bán (ppo. s. IX) -
Cuatro traducciones al castellano (2/2)



Yo y Pangur Bán, mi gato

Yo y Pangur Bán, mi gato
estamos juntos en nuestra tarea
él se deleita cazando ratones
y yo paso la noche cazando palabras.

Mucho mejor que las alabanzas de los hombres
es el sentarse con un libro y una pluma.
Pangur no tiene nada en mi contra
y él también se aplica a su sencilla habilidad.

Alegra ver lo contentos
que estamos con nuestras tareas
y cómo sentados en casa
encontramos ocupación para nuestra mente.

A veces un ratón se cruza
en el camino del héroe Pangur;
a veces mí agudo pensamiento
pesca un sentido en su red.

Fija en la pared su mirada
penetrante y fiera, aguda y astuta;
Yo, contra la pared del conocimiento
pruebo mi corta sabiduría.

Cuando un ratón sale disparado de su escondrijo
¡qué contento se pone Pangur!
¡Y qué satisfacción experimento yo
cuando resuelvo las dudas que me apasionan!

Así nos aplicamos pacíficamente
a nuestras tareas Pangur Bán, mi gato, y yo;
En nuestras artes encontramos nuestra dicha,
yo tengo la mía y él la suya.

La práctica diaria
ha hecho a Pangur perfecto en su oficio;
Yo adquiero sabiduría día y noche
al convertir las tinieblas en luz.


Yo y el blanco Pangur

Yo y el blanco Pangur,
cada uno con su arte;
Su mente se ocupa de la caza;
mi mente en mi interés.

Amo, más que la fama, la tranquilidad
junto a mi libro, en diligente estudio
Sin envidiar al blanco Pangur,
que se deleita en su arte infantil.

Cuando estamos los dos
(un cuento sin tedio) solos en casa
tenemos a qué aplicar nuestra habilidad,
un juego interminable.

A veces captura un ratón en sus redes,
tras guerreros actos de valor
En cuanto a mí, a veces cae en mis redes
alguna palabra difícil de obscuro significado.

Dirige su brillante ojo
perfecto hacia el muro
Aunque mi ojo, que fue claro, ya está debil,
lo dirijo a la agudeza el conocimiento.

Se alegra cuando, en rápido movimiento,
un ratón cae en su garra afilada
También yo me alegro cuando entiendo
un problema largo y difícil.

Aunque estamos siempre así,
ninguno molesta al otro;
a cada uno de nosotros le gusta su oficio,
y se regocija a solas en él.

Él es dueño por sí mismo
del trabajo que hace cada día;
Yo realizo mi propia tarea,
dirigida a comprender claramente lo difícil.

[Texto original] [Otras traducciones al castellano] [Traducción inglesa]


  • En una conferencia de Francisco Rafael de Pascual, OCSO.
  • Traducción anónima en Internet, aparentemente literal del irlandés.
  • Otras traducciones al castellano: Marià Manent, Antonio Rivero Taravillo, Jorge Aulicino, Anam Cara y en una página de Miguel Guinea.
  • The Book of Kells (ca 800), Ms. 58 (A.16), fol. 34r ("Chi-Rho page") [detalle].
    "Just to the right of the long stroke of the chi is a pair of crouching cats defending the Christian wafer (the host, or body, of Christ) from evil mices." (Marilyn Stokstad, Art History: A View of the West, 1, Prentice Hall, 3 ed., Upper Saddle River 2007, p. 488). "This image may be not only a reference to the struggle between good and evil but also to the monks’ task to keep the sacred Eucharistic host safe from rodents" (The College Board, AP® Art History, 2009 Scoring Guidelines, Question 2). "From the beginning of community life ... the Blessed Sacrament became an integral part of the church structure of a monastery. A bewildering variety of names was used to identify the place of reservation. Pastoforium, diakonikon, secretarium, prothesis are the most common. As far as we can tell, the Eucharist was originally kept in a special room, just off the sanctuary but separated from the church where Mass was offered. ... The practice of reserving the Eucharist in religious houses was so universal that there is no evidence to the contrary even before the year 1000. In fact, numerous regulations are extant which provided for protection of the sacred elements, as the wording went, 'from profanation by mice and impious men.' The species were to be kept under lock and key and sometimes in a receptacle raised high enough to be out of easy reach of profaning hands" (John A. Hardon, The History of Eucharistic Adoration Development of Doctrine in the Catholic Church, CMJ Marian Publishers, Oak Lawn IL 1997, p. 3). "Written in the late tenth century, [the Canon of Ælfric] reproves priests who kept the Host until it putrefied or was eaten by mice" (J.F.D. Shrewsbury, A History of Bubonic Plague in the British Isles, Cambridge University Press, Cambridge 1970, pp. 11-12) [ver también aquí]

martes, 20 de diciembre de 2011

Pilinszky - Introitusz


Introitusz

Ki nyitja meg a betett könyvet?
Ki szegi meg a töretlen időt?
Lapozza fel hajnaltól-hajnalig
emelve és ledöntve lapjait?

Az ismeretlen tűzvészébe nyúlni
ki merészel közülünk? S ki merészel
a csukott könyv leveles sürüjében,
ki mer kutatni? S hogy mer puszta kézzel?

És ki nem fél közülünk? Ki ne félne,
midőn szemét az Isten is lehúnyja,
és leborúlnak minden angyalok,
és elsötétűl minden kreatúra?

A bárány az, ki nem fél közülünk,
egyedül ő, a bárány, kit megöltek.
Végigkocog az üvegtengeren
és trónra száll. És megnyitja a könyvet.

Pilinszky János, Nagyvárosi ikonok (1959-1970)


Lectura del poema por János Pilinszky




Pilinszky - Introito


Introito

¿Quién abrirá el libro sellado?
¿Quién quebrará el tiempo intacto?
¿Quién indagará del alba al alba,
alzando y abatiendo, sus páginas?

A las llamas de lo ignoto, ¿quién de nosotros
osará allegarse? ¿Y quién, quién osará escrutar
las compactas hojas del libro cerrado?
¿Quién osará hacerlo con la mano desnuda?

¿Y quién de nosotros no temerá? ¿Quién no temerá,
cuando incluso Dios cierra los ojos,
y se postran todos los ángeles,
y se entenebran todas las criaturas?

El cordero es quien de nosotros no temerá,
sólo él, el cordero, que fue inmolado.
Atraviesa el mar de vidrio
y sube al trono. Y abre el libro.


János Pilinszky, Iconos de la ciudad (1959-1970)
[Original húngaro] [Audición]





Licencia Creative CommonsLa traducción de János Pilinszky "Introitusz" al castellano por José Escudero se encuentra bajo una Licencia Creative Commons Reconocimiento-NoComercial-CompartirIgual 3.0 Unported.

Pórtico - Καὶ ἐγὼ ἔκλαιον πολὺ


Καὶ εἶδον ἐπὶ τὴν δεξιὰν τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου
βιβλίον γεγραμμένον ἔσωθεν καὶ ὄπισθεν
κατεσφραγισμένον σφραγῖσιν ἑπτά.



καὶ εἶδον ἄγγελον ἰσχυρὸν
κηρύσσοντα ἐν φωνῇ μεγάλῃ, 
Τίς ἄξιος ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον 
καὶ λῦσαι τὰς σφραγῖδας αὐτοῦ; 

καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο 
ἐν τῷ οὐρανῷ 
οὐδὲ ἐπὶ τῆς γῆς 
οὐδὲ ὑποκάτω τῆς γῆς 
ἀνοῖξαιτὸ βιβλίον 
οὔτε βλέπειν αὐτό. 

καὶ ἐγὼ ἔκλαιον πολὺ, 
ὅτι οὐδεὶς ἄξιος εὑρέθη 
ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον 
οὔτε βλέπειν αὐτό.


Después vi en la mano derecha de aquel que estaba sentado en el trono un libro escrito por dentro y por fuera, y sellado con siete sellos. Y vi a un Ángel poderoso que proclamaba en alta voz: «¿Quién es digno de abrir el libro y de romper sus sellos?». Pero nadie, ni en el cielo ni en la tierra ni debajo de ella, era capaz de abrir el libro ni de leerlo. Y yo me puse a llorar porque nadie era digno de abrir el libro ni de leerlo (Apocalipsis, 5, 1-4a).